Never seen the sea

Mir waren all schon um Mier. Mat eiser Famill hunn mer am Summer stonnelaang Autoreesen op eis geholl vir eng Vakanz beim Mier ze verbréngen. Wéi laang d’Rees gedauert huet war egal. Haaptsaach Mier. Sinn mer duerch den leschten Péage an Südfrankräich gefuer an mer dohannen um Horizont den bloen laangen Strich gesinn hunn, hunn mer d’Gesiicht ganz schnell un d’Fënster gedréckt an fetteg Ofdréck hannerlooss. Do war et endlech. D’Mier. Duerften mer endlech aus dem stéckegen Auto erausklammen sinn mer all direkt an Richtung Mier gerannt. Sand, Salz an dann déi frësch Loft.

Ech sinn grouss ginn um Mier, hunn eng speziell Bezéiung zu der 71% Waasserbedeckung. Wéi ech kleng war ass mer dat ni opgefall wann meng Elteren mech an den Auto gesat hunn. “Mir fueren un d’Mier, rëm bëssen Loft an de Kapp opkréien heh.” Réischt bewosst ginn ass et mer wéi eng Well am Atlantik mech wech gezunn huet, mech wait raus an d’Mier gedréckt huet an ech gemierkt hunn wéi enorm d’Kraaft vum Mier ass an wisou ech ëmmer zréck un d’Mier well wann ech rëm d’Flucht virun eppes ergräifen well.

Wat vir en Gefill déi Waassermass engem gëtt ass bei jidderengem ënnerscheedlech. Et muss een awer net Mieresbiologie studéieren, weder an engem Offshore Break zu San Sebastian gesurft hunn vir ze wëssen wat d’Mier mat engem mëscht.

An lo sollt een sech virstellen et hätt een d’Mier nach ni gesinn. Nach ni am Sand gestan, nach ni Salzwaasser geschmaacht an nach ni sech am Mier dreiwen gelooss huet. Onvirstellbar? Der Leit ginn et. An Collaboratioun vun der 77ster Colors Magazine Ausgab “The Sea” weist den Dokumentarfilm “Never seen the sea” vum Pablo Pastor an 6 weideren Realisateuren 8 Leit aus ganzer Welt déi nach ni d’Mier gesinn hunn. Si hëllefen hinen hiren Dram Wierklechkeet ze man an d’Experienz vum Mier ze erliewen. Zimlech schéin wéi ech fannen.

Humanity is locked to land that covers a mere 29 percent of the Earth’s surface. Looking out at the sea – an uninhabitable environment about which we know so little – we experience a great range of emotions; from fear, melancholy and loss, to a sense of opportunity, joy, and hope. In art and literature, the sea has always been an enduring metaphor, as we see elements of ourselves reflected in its changing waters. Never Seen The Sea is a collaboration of 7 filmmakers in 7 countries to document the personal experiences of people who have never seen the sea. As they confront the unknown, and the unknowable, their life stories come the fore.

Paulchen, Paulchen

Ween hätt dat geduecht. Du hues mech rëm, du baus deng Buergen nach ëmmer an den Himmel an an den Sand. No engem éischter enttäuschenden, kuerzem Optrëtt am Zelt vum Botanique wollt ech en zu Lëtzebuerg an enger voll geprasstener Hal voller Seat-Ibizafuerer net gesinn, wollt den Hype net mat deenen deelen an mer meng gutt Meenung vun em verschäissen loossen. Also sinn ech Doheem bliwwen an hunn seng Lidder vir Méint net gelauschtert.

Jo lo, léiwen glatzkäppegen Fussballtrikotfanatiker hunn ech deng Live-Doku gesinn. Paul Kalkbrenner – A live Documentary. Si hunn en beim Spillen gefilmt. Dat sou Live-Doku’en keng Seltenheet méi sinn, gesinn mer ëmmer méi. En Kënschtler op Tour nokucken wéi en eng Masse an Beweegung setzt ass vir seng Fans ëmmer schéin. En huet sech domat also duerch Däitschland an d’Ausland gespillt. Eng Live-Doku ähnlech wéi en Fussballsmatch. Ëmmer voll mat derbäi bei den Reaktiounen aus dem Publikum eben well d’Publikumsgeraischer mol haart mol manner haart sinn. En steet an den Fussballtrikoten, mol mam Kittel do. Säin Laptop ass sympathesch mat Lännerflaggen zougepecht. Zwëschen den Live Optrëtter sinn dann säin vun Fliger zu Fliger Tourstress mat mol net sou schlechter Graphik, säin Manager, heiansdo seng Frëndin, säin Brudder an seng 10 aner Tourkollegen hannert dem DJ Pult ze gesinn.

Ech hunn beim Kucken ongeféier genau sou matgewibbt wéi déi Dausenden Leit déi virun em gedanzt hunn. Dat Interessantst ass awer eigentlech wéi ënnerscheedlech d’Leit mat ginn. Zu Berlin wonnert mech näischt. Net dat Meedercher mateneen knuutschen, net dat d’Leit hiren Paul feieren. München grenzt héchstwahrscheinlech liicht un den Lëtzebuerghype. Géing Kalkbrenner am V.I.P oder am White lafen géingen se sech d’selwecht behuelen an nach eng Fläsch Vodka mat Späizmännchecher bestellen. Frankfurt sinn jonk Erstien op Aaron um Hopsen, filmen an sharen zwou Stonnen drop op Facebook. Zu Lyon stiermen d’Fransousen d’Barrikaden. Zu Istanbul war den Sall kleng, mee d’Party gutt. An dann kennt den Melt! Picknick. Mäin Häerz schléit lo méi séier. Ech weess wéi verdammt gäil et ass op der Wiss ënnen beim Séi nieft den groussen Stahlträger ze stoen. Do vergëss de deng gutt Manéieren vun Doheem an bass vir puer Stonnen du selwer, mierks net richteg wann um 4 Auer Moies d’Sonn am Osten lues an lues op geet. Eng Hipstermass American Apparel Hoodies danzt geint den Reen. Ey, maach dat hei mol een no! Den Alkoholpegel ass zu Paräis gewuess. Mierkt een un den schweessegen Obenohnetypen. Mee ok, si hunn sech ameséiert. Ech hunn en Häerz vir Ungarn an vir d’Lidd wat en um Balaton spillt. Dofir ginn d’Leit ganz gutt mat. Op der franséischer Côte schéngen d’Leit dann wéi besiess ze sinn. Mouvement ass douce ausgedréckt wéi en den 2-Raumwohnung “Wir werden sehn” Remix spillt. Kann ech komplett novollzéie. Deemools am Fuse hunn ech mech domm an däämlech gedanzt. Wann den “Gott” engem dann och nach d’Hand schëddelen kennt sinn d’Fransousen am Himmel. Bei den “Sky and Sand Several Venues” kréien ech Héngerhaut. Den Extremzoustand ass hei iwwerall erreecht, Eskalatioun vun Emotiounen an Trance hellt keen Enn. Ëmmer dat Lidd, ëmmer bei Sky and Sand.

Den Kalkbrenner kann se mat zeien, d’Massen. En erléist an eis en Gefill vun Trance, gedanklech Fräiheet an einfach nëmmen danzen an mol bëssen dat Alldeeglecht vergiessen. Danke Paule.

Facebook 3.1,3005

Aus 5 Frënn ginn der 500

Ech ginn op main Facebookaccount. En neien Friend Request. Ech wonneren mech ween ech nach sou kennen oder kennengeleiert hunn deen main Numm rëm iwwert Internet fonnt huet. Ech kennen den Numm net. Also drécken ech op friends in common. Ok. Mir kennen eis net perséinlech mä an der virtueller Welt fällt et hautdesdaags jo net méi schwéier schnell mat engem Frëndschaft ze schléissen. Ech drécken also ganz blöd op confirm. Ëmmerhin hunn mer och 25 friends in commun déi eis verbannen. En decken Beweis also dat mer eis bestëmmt hei gudd wärten verstoen an lacker flackeg puer Likes kennen raus loosse. Jo léiwen Onbekannten deen hei Like geet schon mol direkt un dech raus wells de den Courage has rëm an d’Fal vum sozialen Netzwierk ze falen.

Ech schwätzen et un. Dir kennt et all,  lo maacht net sou. Dir hutt et all schon gemat. En Friend Request op Facebook ugeholl well een deen een oder aneren och kennt, well een vläit déi selwecht Likes huet oder well d’Moss wat op der Profilphoto einfach sou schaarf ausgesäit an kucken well wat et dann sou op seng Wall schreift, ob et souvill hier gëtt wéi säin Gesicht op der Photo. D’Phänomen vun deem Verhalen besteet doran deen Mënsch eng Kéier an Realitéit kennen ze leieren. Villäicht trefft een sech eng Kéier, versteet sech gutt an trefft sech rëm. Villäicht land een am Bett oder villäicht ass et schwupps d’grouss Léift. Erzielt mer net dir hutt net schon dorun geduecht. An erzielt mer och net dir hutt iech net schon aus der Box gefreet wann der en neien Request krut. Sief dat den Rog aus Lëtzebuerg oder den George Clooney aus Amerika. Cool, kennen ech net mä knuppen ech bei meng Frënn bei. 5 oder 500, wat mëscht dat schon.

D’Thema ass bekannt an ausgeleiert. Eis verbënnt d’Leidenschaft zum Internet. Eng Kéier eng nei Frëndschaft angangen fänken mer géigesäiteg un eis Wallposts an Twittertimelines ze liesen. Gutt fannen mer dat. Ganz normal, mir wëllen dach all wëssen wat an deem eng oder deem aneren sengem Liewen sou of geet. Mir schreiwen witzeg Kommentarer ënnert Posts, liken Statusen wéi: “Hey heeey ech hunn gëschter Macaroni mat Kéis an Speck giess, voll lecker hihi!”. Mir verfollegen oscarräif Bezeihungssoaps iwwert Internet, fannen dat awer meeschtens domm, gëtt schnell langweileg also séier neies. Mir posten Videoen well iergendengem vun eisen 500 Kollegen muss dat dach bal gefalen. Ass d’Frëndschaft gefestegt ginn mer och mat eisen Blogkollegen een drenken an wëllen zesummen d’Welt besser man.

Social Network. Eng verdammt flott Saach an sech. Et ass eng Welt vun der perséinlecher Expressioun. Ech man et jo, ass schon gutt. Ech weess et all ze gutt, ech leieren quasi mat Internet ze spillen. Villäicht stinn ech doduerch en bëssen méi op mëndlech an kierperlech Expressioun. Well zouginn fannen ech en Owend mat mengen Frënn méi flott wéi en Owend meng Accounts vir 100,238′schst ze checken. Wat bréngt mer och en Poke um Facebook? Ech hunn dach léiwer mech poked een an der reeller Welt un an mäin Mënscheverstand  entscheet innerhalb vun deenen 3 verzauberten Sekonnen an deem ech den Mënsch gesinn, virun em stinn ob ech sengem Charme vir eng weider Frëndschaft verfalen. Mä soss ass Facebook an Konsorten awer en zimlecht gutt Prinzip. Eng verdammt flott Saach eben.

Summerkläng

Den Summer gëtt vir déi meescht vun eis zu enger bleecher Erënnerung. Bloen Himmel, waarm Sonn, kuerz Räck an an der Nuecht den Geroch vun enger seideger Summernuecht duerch d’lëtzebuerger Felder. Am Summer kann een ëmmer een Lidd besonnesch gutt an vill lauschteren. Ech kann dëst schon zanter Joeren lauschteren. All Summer leeft CD an mengem Auto wann ech dem Stauséi rëm en Besuch oofstatten. All I Need, en Lidd vir: mat der Hand duerch déi waarm Loft segelen, ze laachen, d’Waasser op der Haut dréchnen ze kucken an iergendwou an enger Wiss leien an den Himmel kucken. D’Lidd bréngt ëmmer fäerdeg dat Summergefill vir ganz kuerz rëm kommen ze loossen. Komm gläich rëm léiwen Summer…bis ganz geschwënn.

Protected: Luucht un, Luucht aus.

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Bande à part

Douce, douce wéi eng seideg Summernuecht

Dat ech en groussen Frënd vun den 50er an 60er Joeren sinn soll mol gesot sinn. Dat d’Audrey Hepburn sech bei mir agenist huet, mierkt een wann ech vir d’fofzegt iwwert “Breakfast at Tiffany’s” schwetzen. Dat ech Nouvelle Vague gutt fannen läit dann op der Hand. De Marc Collin an Kompan Olivier Libaux hunn direkt en ganzen Grupp vun franséisch an brasilianeschen Sänger an Sängerinnen matt derbäi. Et sinn déi Bossa Nova an Jazz Kläng déi et mer héchstwahrscheinlech bei Bande à part, zweetem Album, ugedoen hunn. Okay, et sinn Coveren aus den 80er. Allerdéngs wonnerbar interpretéiert duech déi Stëmmen, douce an séduisant am engem. De Video vun de The Lords of the New Church Cover “Dance with me” ass dann hah jo zoufälleg een Deel aus dem Jean Luc Godard sengem Film “Bande à part”. Nouvelle Vague, vir desen Summer sidd der vir bei.